jump to navigation

लघुकथा: ” मजराको यात्रा “ फ्रेवुअरी 24, 2017

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

-बालक

विहीवारको अबेर रात सिनित्तै खजुरबोटे तानेपछी उसले गिलास भूईंमा थेचार्‍यो । चार्जमा राखेको फोन निकाल्यो फटाफट नम्बर डायल गर्‍यो । दिनभरीको थकानले चुर अरु चारवटा खाटहरु बेखवर घुरीरहेका थिए । अधकल्चो निन्द्रामा अधकल्चो स्वरमै उसले सुन्यो ‘यती राती सम्म सुतेछैनौ बुडा’ । जवाफमा भन्यो निन्द्रै लागेन नि तैलाइ संझीरा’छु । एकछीनको गलफत्ती पछी उसले कुरा टुङ्ग्याउंदै भन्यो बालबच्चाको राम्रो हेरचाह गर्नु । गाउंघरतिर पनि अचेल मौसम राम्रो छैन आफ्नो पनि ख्याल गर्नु र इज्जतको पनि ख्याल गर्नु । मनभरीको नमिठो शंका फालेर फोन राख्यो ।

ताततातै अर्को स्थानिय नम्बरमा फोन डायल गर्‍यो । सोध्यो सोल्टिना भोली कतै बुक त छैनौ होला नी ? शुक्रवार विदाको दिन रमाइलो मनाउने सुरमा मझैसंग गफियो । उताबाट हरियो बत्ती झिलिक्क बल्यो अनी मजरा घुम्न जाने निधो भो ।

उ एउटा कम्पनीमा गाडी चालक, बिहानै एक हुल रगिंला टोली लिएर उसको गाडी हाइवेमा वत्तियो । केही जोडीहरु र केही बिजोडीहरु सहितको यात्रीहरु बोकेर सिंगो गाडी मुस्कुराउंदै मजराभित्र छिर्‍यो । कोही बंगाली कोही पठानी पूर्व परिचित लाग्ने मजराका कारिन्दाहरुसंग गाडीले खासखुस खासखुस कुरा गर्‍यो र केही वस्तु हातमा थमाएको देखियो । गाडीबाट केही यात्रीहरु निस्किए अनी एउटा एकान्त जस्तो ठाउंमा तिर्पाल बिछ्याएर पलेटी कसे । आह सेलरोटी, अचार, पुलाव, हैदरावादी विरियानीका प्याकेटहरु त्यस्तै त्यस्तै अरु थुप्रै परिकारहरु र केही बोतलहरु, संगै सेवा दिने गुनिला ताततातो नरम नरम हातहरु ।

उनिहरु पालैपालो थकाइ मारे तर गाडीले पटक्कै थकाइ मार्न मानेन । तिनै यात्रीहरु मध्येका केही यात्रीहरु कहिले उकाल्दै र कहिले ओराल्दै घरी यता घरी उता विस्तारै गुडीरह्यो । छिल्लिएका आवाजहरुले वेला वेलामा मजराभित्रको चकमन्नतालाई चिर्दै रह्यो । गाडीका सिटहरु लाजले बाहिरको हरियाली हेर्नै बिर्सेर आंखा चिम्म गरिरहे रङ्गीन सपना हेरेर ।

उसले घरदेशतिरको मौसम बिग्रेको देख्यो तर परदेशमा आफ्नै अगाडी बिग्रंदै गरेको मौसम भने देख्दै देखेन ।

(द्रष्टव्य: मजरा = मरुभूमीमा कृषी फाराम )
२ फाल्गुन २०७३
कतार

हिजो र आज एक अनुभव डिसेम्बर 1, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

हिजो
म मेरै घुमाउने घरको मालिक थिए
जव तिमी
लुखुर लुखुर एक जाडोको बिहान
सुरक्षित छिरेथ्यौ मेरो दैलोबाट
मिठो गरी चपाएथ्यौ मकै र भट्ट
गुन्द्रुकको अचार र महिको कचौरा
स्वाद मानेर सिनित्तै पारेथ्यौ
तिमीले देखेका थियौ नी
सुन्दर थियो मेरो गाउ
शान्त थियो हावा
गाढा निलो थियो आकाश
पहारिलो घामको तातो
तिम्रो शहर देखी निक्कै टाढा
त्यही सौताने पाटोमा परेको मेरो गाउ
हरेक यामको जाडो झेलेर उस्तै छ
एउटै कुरा मात्र फरक छ
त्यो सुन्दरता हेर्ने मान्छे हराएको छ ।
आज
तिमी मालिक भएका छौ
म सडकमा ओर्लिएको छु
मैले
न मेरो माटो भन्न पाएको छु
न मेरो बाटो भन्न पाएको छु
न मेरो पानी भन्न पाएको छु
न मेरो जवानी भन्न पाएको छु
विश्व मानचित्रमा
म संग बचेको छ त केवल
मेरो माग्ने झोला
फाटेको इज्जत
असुरक्षित मन
र होचो कदको हरियो पासपोर्ट ।
-बालक
२०७३ मार्ग १५
कतारimg_20161111_175455_1

गोरेटो नोभेम्बर 30, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

# १ #
त्यही वेला त हो
काप्रोको हांगाबाट उसको सिन्दुर खसालीएको
बलजफ्ती आंखाबाट भत्काएर इन्द्रेणी
बलजफ्ती नाडीबाट फुटाएर चुरा
बलजफ्ती गला गलहत्याएर पोते
बलजफ्ती बांसको तामालाई झैं छप्काएर खुशी
एउटा बिस वर्षे यौवन
चौबाटोमा नाङ्गेझार पारिएकाे
कुहिएको पद्धतीलाई बली चढाइएकाे
त्यही वेला त हो
शदियौं पुरानो दमनको घाउ कोट्याएर
मान्छेहरुको पाइताला मुनीबाट चुपचाप लर्को पछ्याउंदै
एउटा निन्याउरो गोरेटो
काप्रोको फेदबाट कर्मदाको किनारसम्म तन्किएको
त्यही वेला त हो
राम्ररी हांस्नै नजानेका
खेलौना जस्ता अनुहार र तिनका भविष्यमाथी
बलजफ्ती रांको झोसिएको ।

# २ #
भांचिए पनि मुना ज्याद्रो हुन्छ यौवन
काप काप बाट तप्प तप्प चुहिन्छ
हांगा हांगाबाट भुर्र भुर्र उड्छ
पातको मुनीबाट निस्फीक्री सुसेली हाल्छ
गोलैंचीको फूल झैं सेतै सेतै फुल्छ यौवन
पारिजात जस्तै रातको सन्नाटामा
चिम्नीको चर बाट खुत्रुक्क खाटमा ओर्लन्छ
एक सांझ अंध्यारोमा पानी भर्दै गर्दा पंधेरोमा
हरिया झिंगाहरुले
बसाएको यौवनको दवाए गला
उखुको ढांकलाई जस्तै निकाले बोक्रा
चुसे ओठ निचोरेर धित मरुञ्जेल
र निक्ले सुनसान गोरेटो हुंदै किनारामा मिल्काएर ।
# ३ #
भोलीपल्ट
टोलमा कचहरी बस्यो
पहिलो भन्दैथ्यो गोरेटो दोषी हो
यो हुन्थेन त यौवन अंध्यारोमा पंधेरो जान्थेन
दोस्रो भन्दैथ्यो यो हावा दोषी हो
यो हुन्थेन त यौवनको महक झिंगा सम्म जान्थेन
तेस्रो भन्दैथ्यो यो अंध्यारो दोषी हो
अंध्यारो हुन्थेन त झिंगाहरु बाटो बिराएर पंधेरो जान्थेन
कचहरीको मुखिया फैसला सुनाउंदैथ्यो यौवन दोषी हो
मुन्टो निमोठीएपछी यो फुल्थेन त झिंगा डुल्थेन
कोहि तयारै थिएन यौवन लुटिएको बोल्न
बरु झिंगाहरुको अधिकारका बारे बहस चल्दैथ्यो ।
# ४ #
मेडिकल रिपोर्टमा दर्ज थ्यो
यौवनको पत्र कोतरिएको छ
भंवराहरुले पनि हुनसक्छ
झिंगाहरुले पनि हुनसक्छ
गोरेटो वर्दि लगाएर ठिङ्ग उभिएको थियो
हातमा हतकडी लिएर
झिंगाहरुको निगरानी हुंदैथ्यो दैलो दैलोमा
गल्याङ मल्याङ भिडबाट एउटा आवाज आयो
ठूला टाउका, लामा पखेटा भएका पहुंचवाल झिंगाहरु
उडे नयां गोरेटो हुंदै चोर बाटोबाट राजधानी
शहरमा तक्मावालहरुका भान्छा वरीपरी भन्किंदैछन रे
केही थान सामान्य झिंगाहरु हिरासतमा परे ।

# ५ #
सुनसान छ गोरेटो
चुलेत्रोको पातले हात हल्लाउंदैन
सुसाउनै छाड्यो
सल्लोको निधार छोएर दौडने हावा
गोरेटो सुनसान छ
तुषारोमा पनि आंखा जागै राख्थ्यो
अचानक निदाएको छ
सुन्दैन उसले यौवनका पदचापहरु
बरु पाइतालाका डोवहरु मेट्दैछ उसले टेकेका
उहिल्यै देखी घिनलाग्दो परम्परा पिएर
गोरेटो भरी असरल्ल मिल्कीएका ढुंङ्गा
ठिक त्यही वेला त हो
उसको आंखीभौं देखेर जुरुक्क उठेको
धुलो टक्टकाएको
र मुख मिठ्याउंदै आंखा झिम्क्याएको
यी पत्थरका मुटुहरुले कहिल्यै भनेनन
यौवन, तं लालीगुरांसका हांगामा फेरी रातै फुल्नुपर्छ
न त सेतो गोलैंचीको फुल भएरै आनन्दले फुल्न दिए
यौवन भत्किएको छ
भत्किएको छ उसको आफ्नै मात्र गोरेटो
छिन्न भिन्न छन भोली विहान देख्ने उसका सपनाहरु
ठिक त्यही वेला त हो
यो घिनलाग्दो समाजले करवट वदलेको
आमाको दुध चुसेर अामा बिर्सीएको
बहिनीको हातको टिका लगाएर पनि बहिनी भूलेको
आफ्नै आंगनको तुलसी माथी सेतो कोरा ओढाएको
ए समाज !
कसले गर्याे रङकाे वर्गिकरण ?
विधुरको रङ के हो हं ?
किन खुइलिदैन उसको रङ कहिल्यै ?
किन झन इन्द्रेणी भएर आउंछ
यौवनको मलामी गएको भोलीपल्ट ?
मेराे सुन्दर समाज याे सबै सबै देख्छ र नदेखेझैं गर्छ
तेराे माथामा कालाे धब्बा लगाएर
उ याैवनकाे ज्वराेले थला परेकी छ ।
उ रङ बिहिन
तिमी हिड्ने गाेरेटाे नजिकै मिल्किएकी छे ।
# ६ #
यौवन च्यात्तिएको छ
यौवन च्यात्तिएकको छैन
यौवन गोलैंचीको फूल हुंदै होइन
यो कुहिएको अण्डा हो
यसलाइ चारपाटा मुडेर डुलाउनु पर्छ
यसले जवान झिंगाहरुको ध्यान भङ्ग गरेको छ
यी आम हल्लाहरु बिच
यौवनले खुसुक्क कानमै सुनी
यो गोरेटो बाटो हुंदै केही संदिग्ध झोलाहरु
कानूनको ढोकाभित्र छिरे
अब यौवनको अघी दुइवटा मात्र बाटो छ
गोरेटोमा बिच्छ्याइएको घोयाको चपरीसंगै दविनु
वा
सेतो फूलको पत्रबाट भयङ्कर तिखा कांडा निकाल्नु
र एक्लै जाइलाग्नु
यो गोरेटो सुंघेर भन्किरहेका हरिया निला झिंगामाथी ।
-बालक
कतार
१२ मार्ग २०७३
समाप्त

(*काप्राे ‍‍= एक प्रकारकाे डाले घांस )

ma

खबर अक्टोबर 7, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

नसोध न मलाई
कहिले र्फकन्छौ भनेर
चाडको वेला मन थाम्नै गाह्रो हुन्छ क्या !
बहीनीको बिहे छिन्दाको ऋण
हल गोरु किन्दाको ऋण
अनी लाहुर हिन्दाको ऋण
यती निखनेर र्फकन्छु म,
बुझ्दैछु,
समुन्द्र जस्तै र’छ चलाएमान
जिन्दगीको आयतन
आन्दोलीत छ त मन
आन्दोलीत छन त हातहरु
आन्दोलीत छन त आंखाहरु
निस्कन्छन कहिले कहीं
अनायासै
क्रोध र आंशुका मुस्लाहरु
तर
बुझ्दैन यी वर्गका भाषाहरु
मेरो देश लाटो भएको छ,
तैपनी,
पिइदिन्छु सारा सुस्केराहरु
बाध्यताको घुट्को संगै
फिस्स हांस्छु उज्यालोलाई देखाउन,
यहां,
मेशिनको फित्ता झैं पूर्ण गतिमा छु
र म सञ्चै छु ।।

-बालक
२०७३ आश्विन ३०
कतार

शुन्य समय अक्टोबर 4, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

जून ओढेर सुतिरहेको वस्तिको किनारैबाट
घाम ओढेर हिंडीरहेका मलामीहरु
मेरै दैलो ढुकीरहेको देख्छु म,
थरी थरी रङ्गी बिरङ्गी
झण्डा हल्लाउंदै कुंदीरहेका शिकारीहरु
निर्वाध भोका मान्छेहरुको शिकार गरिरहेको देख्छु म,
अहो मेरो ओढार !
मेरो संग्लो पानीको मूल
सकुनीहरुले चाखे पो थापेछन जुवाको खालमा,
आफ्नै घरभित्र असुरक्षीत
पराईको हप्की दप्कीले कायल
कालोलाई कालो भन्नै नहुने
यो कस्तो अंध्यारो बिहान बोकेर आयौ ?
हाम्रा सारा उज्याला दिन खरिदेर
अन्धकार बेचे हामीलाई
यो कस्तो जमाना बोकेर आयौ ?
मैले गलत देखें
या सांच्चै गलत भैरहेछ
ए साथी तिमी नै भन त
म होशमा छु की बेहोश ?

-बालक
२०७३ असोज १७
कतार

रङ उडेको जिवन सेप्टेम्बर 24, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

hna

आंटो, माटो र बाटो सेप्टेम्बर 17, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

*
घरमा पेटभरी खाने हुन्थेन
महिनौं लडेपछी मकैको पोथ्रामा
पुड्का पुड्की देखिन्थ्यो
पाक्ला र खाम्ला भनेर
हौसिन्थे वनमानव जस्ता घर मान्छेहरु
जाडोको बिहान टुप्लुक्क आइपुगेको घाम झैं
कतै नभेटिएको खुशी
यीनका अनुहारमा भेटिन्थ्यो,
कति स्वादिलो थ्यो,
छुट्याउनै गाह्रो
भोक मिठो थ्यो वा आंटो !
**
खै यिनले बिर्से की संझदैछन
बालक्रीडामै निधारमा दलेको धूलो
हिंउदमा जोतेर पल्टाएको डल्लो,
वर्षामा सायर रोप्न ठिक्क
फोगटोमा सम्मिएको हिलो,
यीनलाई अझै हेक्का छैन की के हो ?
तिम्रो पाखाभरी हावासंगै वहकिने धूलो
जेठो बूढो र मार्सी हुर्काउने हिलो,
उमेर छिप्पींदै जांदा
के ले दुषित पार्‍यो तिम्रो मन
छुट्याउन किन गाह्रो भो ?
यो तिम्रो देश, मेरो देशको माटो हो माटो !!
***
तिमीले टुकुटुकु हिंड्न सिकेको
आंगन देखी गल्ली सम्म
गल्ली देखी गा बि स को ढोका सम्म
गा बि स देखी जिल्ला प्रशासनको बहिखाता सम्म
जि प्र को बहिखातादेखी मुग्लिीन थानकोट हुंदै
यूवाहरुको पसिना चुस्ने श्रम विभागको चोटासम्म
श्रमको चोटा कोठादेखी गौचरण सम्म
चुसेर मिल्काइएका छोक्राहरु
लाइन बद्ध, तम्तयार छन,
दुनियांभरीका भर्ती केन्द्रहरुमा छाती नाप्न
जमीन देखी आकाश सम्म
ट्राफिक जाम मात्र देखीन्छ
छुट्याउनै गाह्रो भो
यो हाम्रै बाटो हो या अर्कैको बाटो !!!

-बालक
२०७३ भाद्र ३१
कतार

fb_img_1469386440202

 

देशको दुर्गती सेप्टेम्बर 7, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

sdf

रित्तो सांझ सेप्टेम्बर 3, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

यो सांझ पनि के सांझ यार विनाको सांझ
उदास, उराठ लाग्दो र प्यार विनाको सांझ ।

मन्द मन्द चालहरु, मन्द ओंठका आहट
सकिएन, भुल्न प्रिय, रफ्तार विनाको सांझ ।

लहराउन्न पछ्यौरी, बज्दैन चुरा अचेल
झस्किन्छ त्यो यादमा कारोवार विनाको सांझ ।

रोकिन्थ्यो हावा, उभिन्थ्यो, खम्वा गाडेझैं जून
वितीगए ति अनौठा, हतार विनाको सांझ ।।

-बालक
२०७३ भाद्र १७
कतार

( गजलका नेपाली संस्करण मोतिराम भट्टका नाममा )

zff

“आमालाई धर्ती भन्नेहरुले बालाई कहिल्यै आकाश भनेनन्” सेप्टेम्बर 1, 2016

Posted by timecircle in Uncategorized.
add a comment

– नीरा शर्मा1235290_10201989369432424_2053607247_n

मैले धेरै पढे
आमाका बेदनाका कथाहरु
तर कहिल्यै पढिन
बाका अनुहारमा सलबलाएका
दु:खका बक्र रेखाहरु
धेरै पटक कविहरुले
आमाकै तारिफमा कविता कोरे
आमाकै गीत संगीत भरे
आमालाई धर्ती भन्नेहरुले
बालाई कहिल्यै आकाश भनेनन्
र त
बा सधै ओझेल परे ।

बारीको डिलमा चुपचाप
ठिंग उभिएको बूढो रुख झैं
बा कहिल्यै उभिएनन्
भन्ज्यांगको चौतारी झैं
ढसमस्स बसेनन् बा कहिल्यै
बा त
हाम्रो अँधेरो मेटाउन
मैन झै जलिरहे
हाम्रा खुसी समेट्न
मोनो रेल झैं चलिरहे
जिन्दगी भर कुदिरहे कुदिरहे
थाकेर सुइय नगरि
सधै एक्लै कुदिरहे
त्यसैले त अग्लिदैछ एक्लोपनको हिमाल
बाको मनभित्र ।

यतिखेर
लम्पसार छ निरस जिन्दगी
बाकै अघिल्तिर
थिचिएर त्रासले सधै
घुरिरहन्छ घ्वारघ्वार
कुम्भकर्णको निद्रामा
बाको अन्योल जिन्दगी
तर बा
कर्कलाको पातमा टलपल पानी झैं
आँसु टिलपिलाएका आँखामा
निद्रा हराएपछि
खुशीहरुको शीला खोज्दैछन्
परेलीका डिलहरुमा ।

बोल्दा बोल्दै भासिन्छ बाको स्वर
बोली बन्द हुन्छ एकाएक
थाहा पाउछु म गला अबरुद्ध भएको
र पनि दबाएर सबै पीडा
मुस्कुराएको अभिनय गर्छन्
म चिन्छु त्यो मुस्कान
त्यो नक्कली मुस्कान
जो बाको होइन
हुदै होइन ।

फुंग रंग उडेका
उदासीका फूलहरु
फुलेका छन् बाका मुहार भरी
चाउरिएर
ग्राफ जस्ता गालाका रेखाहरुमा
कतै एक धर्को सन्तोष छैन
कपाल झरेर खुइलिएको बाको तालुमा
जिम्मेवारीको चर्को घामले
उदाए देखि अस्ताउदा सम्म
ठुंगिरहन्छ ।

भित्र मनमा कता कता
बिगत र आगतको
उही चिन्ताको पहाड उभिएको छ
र बा त्यही पहाडमा उभिएर
संसार जितेको नाटक गर्छन्
अनि बाँड्छन् हामीलाई
पैंचो मागेका उधारा खुसीहरु
तर यथार्थमा
बा हारिरहन्छन् पलपल
मेरो लागि
तिम्रो लागि र
हाम्रो लागि
हो, बा त्यो हरुवा हो
जो सँधै हारिरहन्छन्
केवल सन्तानका लागि ।

poem